ابزار فال حافظ

به عقیده دانشمندان ناسا این کوه‌های یخی بیش از 100 میلیون سال قدمت دارند که 1 تا 5/1 کیلومتر ارتفاع آنها است و به کوه آپالاچی در امریکا شبیه هستند.
دانشمندان ناسا می‌گویند فضاپیمای افق‌های نو در فاصله‌ای نزدیک با سیاره پلوتو توانسته اطلاعات جدیدی از این سیاره مرموز به دست آورد.قله یخی نورگی مونتس به وسیله این فضاپیما در 24 تیرماه 1394 کشف شده که تقریباً از کوه‌های راکی امریکا بلندتر است.

دانشمندان ناسا می‌گویند تفاوت چشمگیری بین منطقه شرق و تاریک پلوتو با گودال موجود در غرب این سیاره دیده می‌شود.

«جف مور» از پروژه تحقیقاتی پلوتو می‌گوید: تعامل پیچیده‌ای بین مواد روشن و تاریک در این سیاره وجود دارد که در تلاش هستیم آن را درک کنیم. هفته گذشته تصاویر قابل توجهی از پلوتو گرفته شده است. اشکال نامنظم ممکن است در نتیجه انقباض مواد در سطح پلوتو پدید آمده باشد.

مأموریت ما کشف اراضی مرموز در این سیاره است و چاله‌ها و کوه‌های موجود ما را شگفت‌زده کرده است.تاکنون بیش از هزار و دویست عکس از سیاره کوتوله و قمرهای آن گرفته شده است.دانشمندان ناسا امیدوارند که فضاپیمای افق‌های نو را روی یکی از دو کمربند کوییپر که یک میلیارد مایل دورتر از مدار پلوتو است، بنشانند. کمربند کوییپر حلقه انجمادی است که در حال چرخش در فاصله 4 میلیارد مایلی خورشید قرار دارد و در برخورد سیارات دیگر شکل گرفته است.

آب بر سطح این سیاره یخی منجمد شده و کوه‌هایی با ارتفاع 3350 متر به وجود آورده است.فضاپیمای افق‌های نو دارای منبع انرژی هسته‌ای است که می‌تواند تا 20 سال دیگر فعالیت داشته باشد.محققان بر این باورند که در کمربند کوییپر حداقل 35 هزار «جهان یخی» با قطری بیش از 100 کیلومتر وجود دارد.

ایران/

اداره ماموریت‌های عملیاتی و کاوشگری انسانی (HEOMD) و اداره ماموریت‌های علمی (SMD) ناسا، از این مناطق برای پیشبرد اهدافی همچون تعیین نقاطی که بیشترین بهره‌وری علمی از ماموریت‌های اکتشافی انسانی را موجب شوند و تعیین نقاطی که امکان تامین منابع مورد نیاز انسانی را داشته باشند بهره‌برداری می‌کنند.

توسعه مفاهیم و سامانه‌های مهندسی لازم برای نیروهای انسانی که قرار است در این مناطق کار کنند و تعیین ویژگی‌های اصلی مناطق تعیین شده که با استفاده از داده‌های فعلی قابل ارزیابی نیستند و نیز تعیین ارزیابی‌هایی که لازم است پیش از ماموریت‌های انسانی انجام شوند از دیگر اهداف اجرای این کارگاه آموزشی است.

ماه در فاصله ۳۵۸ هزار کيلومتري از زمين قرار دارد و فاصله تاهيد تا زمين نيز ۶۱ ميليون کيلومتر است.

الف

به گزارش خبرنگار اخبار داغ گروه فضای مجازی باشگاه خبرنگاران جوان؛ ایستگاه فضایی ناسا که در نزدیکی مادر منظومه شمسی قرار دارد به تازگی تصویری از ستاره خورشید منتشر کرده که رصدخانه STEREO-A با پردازندهای دیجیتالی پیشرفته توانسته اشعه ماورای بنفش خورشید را در آن نمایان کند که در این تصاویر جمع آوری شده طول موج نور که مابا چشم نمی توانیم آن را ببینیم در معرض دید گذاشته شده است.

بر اساس این تصویر خورشید دارای طول موجی حدود 1/17 نانومتر است که در تصویر با رنگ آبی نشان داده شده؛این رصد خانه از 4 فرودین تا امروز در حال جمع آوری و ذخیره داده ها با استفاده از ابزار رادیویی است در واقع این تصویر تلاش بیش از سه ماه رصد خانه STEREO-A است.

پیشتر اخترشناسان تصور می کردند که برخورد دو کهکشان منجر به تشدید فعالیت ابر گازی آنها و سرعت بخشیدن به تولید ستارگان می شود. اما دکتر دیویز با استفاده از پیمایش همگذاری کهکشان و جرم (‪‎GAMA‬) و به کمک تلسکوپ ‪‎AAT‬ در نیوساوث ولز این ایده را بسیار ساده انگارانه خوانده و اظهار می دارد که تمام این فرآیند بستگی به آن دارد که آیا کهکشان ادغام شونده بزرگ است یا کوچک. در واقع اندازه کهکشان حین برخورد عامل تعیین کننده در کیفیت تولید ستارگان است.

به طوری که در برخورد کهکشانهای با اندازه های غیر یکسان، کهکشان بزرگتر می تواند گاز کهکشان دیگر را ربوده و با افزایش نرخ تولید ستاره در خود، تولید ستاره در کهکشان دیگر را متوقف کند. به گفته دیویز کهکشان های راه شیری و آندرومدا دو غول با جرم های نزدیک هستند که “با نزدیک شدن بهم، تشکیل ستارگان در یکدیگر را متأثر ساخته و با ادامه اینکار نهایتاً ادغام شده و تبدیل به کهکشان جدیدی می شوند که آنرا میکدرومدا (Milkdromeda) می نامند.” جزئیات بیشتر این پژوهش در Royal Astronomical Society منتشر شده است.

بیگ بنگ

این تصویر که تلفیقی از تصاویر به دست آمده از سه تلسکوپ در اوایل سال ۲۰۱۵ است، نمایشی حیرت انگیز از مناطقی از خورشید است که فعالیتهای عظیم همجوشی در آنها به خوبی دیده می شود. درحقیقت می توان گفت در این تصویر هرآنچه که در خورشید در حال روی دادن است، دیده می شود.

تصویر اخیری که از خورشید تهیه شده ترکیبی از تصاویر انرژی بالای تلسکوپ طیف سنج هسته ای NuSTAR ناسا، تصاویر اشعه ایکس انرژی پایین فضاپیمای Hindoe ژاپن و تصاویر رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا است.

در نقاط فعال خورشید دما به میلیونها درجه هم می رسد و از همین مناطق است که فورانهای خورشیدی صورت گرفته و ذرات باردار دارای انرژی هنگفت راهی اعماق فضا می شود.

قرار است نسخه به‌روزشده این جت فراصوت در صورت ساخت، تا 18 مسافر را با سرعت 1.6 ماخ (1963 کیلومتر در ساعت) حمل کند. این در حالی است که سرعت حداکثر این هواپیما 1.8 ماخ (2205 کیلومتر در ساعت) خواهد بود.

شرکت هوافضای Spike واقع در بوستون اعلام کرده آخرین تغییرات اعمال‌شده بر این جت، بین ایمنی، عملکرد و به صرفه‌بودن هزینه تعادل برقرار می‌کند. همچنین تغییرات اعمال‌شده در میزان مسافت طی‌شده توسط هواپیما، محموله آن، سرعت، کارآیی سوخت، راحتی و بو‌م‌های صوتی اثر می‌گذارند.

در آخرین نسخه به‌روزشده S-512، بال دلتای اصلاح‌شده جایگزین بال‌های قدیمی شده‌اند. این موضوع موجب کارآیی بالای آیرودینامیکی هواپیما می‌شود زیرا کشش بال کاهش می‌یابد و عملکرد پرواز در هر دوی پرواز با سرعت پایین و سرعت‌های کروز فراصوت ارتقا می‌یابد. چنین بالی همچنین موجب افزایش کارآیی سوخت هواپیما می‌شود.

علاوه بر این، بال جدید به مهندسان این امکان را داد که در طراحی‌های انجام‌شده، دم افقی نسخه قدیمی را با دم دیگری جایگزین کنند که وزن و کشش آن کمتر است.

گفته می‌شود با ادامه‌ مرحله طراحی هواپیمای جدید، تغییرات دیگر توسط شرکت سازنده اعلام خواهند شد.

نمونه چنین هواپیمایی‌هایی دنیا را کوچک‌تر و دسترس‌پذیرتر می‌کنند و در تجارت رقابتی جهانی، کاهش‌دادن زمان پرواز شاخص بسیار ارزشمندی خواهد بود

بررسی‌های تیم کنترل زمینی نشان می‌دهد هیچ نقص سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری موجب این قطع تماس نشده بود. در واقع، عامل اصلی قطع ارتباط، نوعی خطا در زمانبندی بود که در طول عملیات فضاپیما برای آماده‌شدن جهت نزدیک‌شدن به پلوتو رخ داده بود.

این موضوع موجب شد نیوهورایزنز به رایانه پشتیبان و نه رایانه اصلی متکی شود و چنین موضوعی موجب وقفه 81 دقیقه‌ای در مخابره ارتباط رادیویی این فضاپیما به کنترلرهای زمینی شد. فضاپیمای نیوهورایزنز روز چهارم ژوئیه (13 تیر) دچار مشکل شد و ارتباط آن با زمین قطع شد. با این حال، با تلاش‌های انجام‌شده، ارتباط این سامانه با زمین دوباره برقرار شد.

مرکز عملیات این ماموریت در آزمایشگاه علوم کاربردی دانشگاه جانزهاپکینز در مریلند، 10 روز مانده به رسیدن این فضاپیما به پلوتو، ارتباطش با فضاپیما قطع شد. با این حال، تیم کنترل از طریق سامانه «شبکه اعماق فضای» ناسا دوباره با این فضاپیما ارتباط برقرار کرد.

خلبان خودکار فضاپیما متوجه بروز مشکل در فضاپیما شد و از حالت استفاده از رایانه اصلی به صورت بهره‌گیری از رایانه پشتیبان در آمد. این خلبان، فضاپیما را در حالت ایمن قرار داد و به رایانه پشتیبان دستور داد ارتباط خود با زمین را برقرار کند. نیوهورایزنز سپس شروع به مخابره اطلاعات دورسنجی جهت کمک به مهندسان برای تشخیص‌دادن مشکل کرد.

نیوهورایزنز تقریبا سه میلیارد مایل از زمین فاصله دارد و در این فاصله، سیگنال‌هایی رادیویی حتی چنانچه با سرعت نور حرکت کنند، برای رسیدن به زمین 4.5 ساعت زمان لازم دارند. در حال حاضر 9 ساعت طول می‌کشد که این امواج به زمین برسند.

درست ساعاتی پس از عبور نیوهورایزنز از کنار پلوتو، این فضاپیما شاهد عبور نور خورشید از میان جو این سیاره خواهد بود و چنین موضوعی به دانشمندان در تعیین ترکیبات جوی پلوتو کمک خواهد کرد.

دیلن دانالد عکاس آماتور علاقمند به فضا با استفاده از دوربین کانن ۷۰D تصویر دیدنی از ماه گرفته که در آن ایستگاه فضایی بین المللی در حال عبور از برابر ماه دیده می شود.

وی با اتصال دوربین خود به یک تلسکوپ ۹.۲۵ اینچی Celestron موفق به ثبت این تصویر نادر شده است.

نکته جالب توجه این است که دانالد برای ثبت این تصویر یک سال صبر کرده تا در فرصت مناسب تصویری از ماه بگیرد که در گوشه ای از آن ایستگاه فضایی بین المللی نیز دیده می شود.

وی می گوید: تهیه این تصویر کار بسیار سختی بوده زیرا ایستگاه فضایی بین المللی تنها در کمتر از یک ثانیه یعنی ۳۳ صدم ثانیه از برابر آن عبور می کند به همین دلیل زمان بسیار ناچیزی برای شکار این لحظه در اختیار داشته ام.

ایستگاه فضایی بین المللی در ارتفاع ۴۰۰ کیلومتری زمین در حال چرخش به دور آن است.

با این حال آنچه که موجب حیرت دانشمندان شده بزرگی بیش از حد و خارج از فهم آن است تا آنجاکه برخی معتقدند اکنون باید بر روی مدلهای جدیدی برای ارایه فرمول شکل گیری کهکشانها ارایه کرد.

این سیاه چاله بسیار بزرگ CID-۹۴۷ نام داشته و توسط دانشمندانی شناسایی شده که با رصدخانه W.M. Keck Observatory هاوایی، اشعه ایکس چاندار ناسا و پروژه فضاپیمای XMM-Newton آژانس فضانوردی اروپا (اسا) همکاری می کنند.

عظمت این سیاه چاله و این واقعیت که نسبت به کهکشانی که در آن قرار گرفته بسیار بزرگ است دانشمندان را وادار ساخته که به فکر ارایه مدلهای جدیدی از فرآیند تشکیل کهکشانها باشند.

این ابر سیاه چاله در زمره غول پیکرترین سیاه چاله هایی قرار دارد که در تاریخ علم نجوم شناسایی شده است.

دانشمندان با بررسی دقیق حرکت سریع گازها در اطراف این سیاه چاله متوجه شده اند که ابعاد بسیار بزرگی دارد، چیزی درحدود ۷ میلیارد خورشید.

به طورکلی در قلب اکثر کهکشانها (از جمله کهکشان راه شیری) ابرسیاه چاله ای وجود دارد که تقریبا میلیاردها برابر خورشید اندازه دارد. معمولا این ساختارهای عظیم و کمتر شناخته شده بین ۲ تا ۵ دهم درصد کل کهکشان خود اندازه دارند اما این رقم برای سیاه چاله عظیم CID-۹۴۷ بسیار بزرگتر است، رقمی که برآورد می شود درحدود یک دهم اندازه کل کهکشان میزبانش باشد!

ستاره های ولف رایه ده تا چهل بار داغ تر از خورشید هستند و درخشندگی معادل ده ها هزار تا چند میلیون برابر خورشید و ستارگان راه شیری را دارند. از آنجایی که این ستارگان گرمای بسیار شدیدی دارند، عمر آنها بسیار کوتاه است و دوام چندانی ندارند و تنها چند صد هزار سال عمر می کنند. به همین منظور یافتن بیشتر از مقدار کمی از آنها در یک کهکشان غیر عادی به نظر می رسد.

بیگ بنگ

 گلایدر بال پروازی ناسا Prandtl–m نام دارد و انجام عملیات شناسایی در ارتفاع پایین را در یک ماموریت‌ کاوشگر مریخ بر عهده خواهد داشت.

قرار است پروازهای آزمایشی این سیستم اواخر سال جاری میلادی انجام شوند.

تاکنون ماموریت‌های مریخی در دو ارتفاع مداری و بر روی سطح این سیاره عمل کرده‌اند. ناسا امیدوار است با استفاده از نمونه اولیه گلایدر بال پروازی Prandtl–m این شکاف را پر کند.

این سامانه پیش از فرود بال‌هایش را باز خواهد کرد تا تصاویر و دورسنجی را برای ارتفاعات بسیار پایین را ارائه دهد.

گلایدر مزبور تحت «برنامه فرصت‌های پرواز آرمسترانگ ناسا» در حال تولید است. این سامانه از طراحی ساده‌ای بهره می‌برد و از ماده کامپوزیت ساخته شده است. فناوری موردبحث قادر است حین فرود، ارتفاع خود را تصحیح کند.

طول بال Prandtl-m حدود 61 سانتی‌متر بوده و وزن آن نیز بر روی زمین 1.8 کیلوگرم عنوان شده است. تیمی از دانشجویان کالج‌های مختلف در حال بررسی طراحی این سامانه هستند.

با تکمیل‌شدن این پهپاد در اواخر سال جاری میلادی، ناسا سه پرواز آزمایشی را به منظور شبیه‌سازی‌کردن شرایط پرواز مریخی طراحی خواهد کرد.

آژانس فضایی امریکا اعلام کرده که پرواز Prandtl-m در ماموریت کاوشگر مریخ این سازمان بین‌ سال‌های 2022 تا 2024 انجام خواهد شد. این گلایدر به صورت تاشده در این فضاپیما حرکت خواهد کرد و در طول فرود آن از میان جو، بال‌هایش را باز خواهد کرد.

آل بورز، دانشمند ارشد مرکز آرمسترانگ ناسا و مدیر پروژه Prandtl-m، اعلام کرده این پهپاد قادر به بازکردن بال‌هایش، پرواز در جو مریخ و پایین‌آمدن و فرود بر روی سطح این سیاره است.

این سامانه می‌تواند از فراز تعدادی از محل‌های فرود پیشنهادشده برای ماموریت آتی فضانوردان به مریخ پرواز کرده و تصاویر با تفکیک‌پذیری دقیقی را به زمین مخابره کند. این تصاویر به دانشمندان اطلاعاتی درباره مناسب‌بودن این محل‌های فرود ارائه خواهند داد.

گفته می‌شود این گلایدر در ارتفاع 610 متری بال‌هایش را باز کند و می‌تواند تا 32 کیلومتر و در مجموع به مدت 10 دقیقه پرواز کند.

محققان معتقدند که وجود این هرم، یک بار دیگر، دلیلی بر اثبات یک تمدن کهن بر روی این سیاره است. در حالیکه ابعاد این هرم به اندازه یک ماشین تخمین زده شده است، کاشفان آن معتقدند که اندازه واقعی آن خیلی کوچکتر از نسخه خارق العاد آن بر روی زمین است. اما این داستان انتقاد بزرگی به نظریه افرادی وارد می کند که معتقدند تمدنی همچون تمدن ما روی مریخ تشکیل شده و انسان های کره زمین، استعمار را به آنجا کشانده اند. البته ناسا این داستان را تایید نکرده است، ولی با این حال نظریه پردازان از ادعای خود مبنی بر وجود "یک برنامه مخفی فضایی" دست نکشیده اند.

اگرچه این سناریو با نگاه به اندازه ی ماه و فیزیک مدارش به گرد زمین، منطقی به نظر می رسد، ولی اگر ترکیب ایزوتوپی ماه و زمین -هم ارز زمین شناسی “اثر انگشت” DNA- را با یکدیگر بسنجیم، کار کمی مشکل می شود. دقیق تر بگوییم، زمین و ماه بیش از اندازه همانند یکدیگرند. چشمداشت دانشمندان مدت ها این بوده که ماه می بایست “اثر انگشت” ایزوتوپی آن جرم بیگانه را در خود داشته باشد. چون آن جرم که به نام «تـئا» خوانده شده از یک جای دیگرِ منظومه ی شمسی آمده بوده، پس احتمالا اثر انگشت ایزوتوپی‌اش بسیار با زمین جوان باید متفاوت باشد.

اکنون گروهی از دانشمندان در دانشگاه مریلند (UMD) یک اثر انگشت ایزوتوپی تازه برای ماه به دست آورده اند که می تواند تکه ی گمشده ی این جورچین را به ما بدهد. آنان با تمرکز بر یکی از ایزوتوپ های تنگستن که هم در ماه و هم در زمین یافته شده، برای نخستین بار مدل پذیرفته شدی پیدایش ماه را با همسانی نامنتظره ی اثر انگشت های ایزوتوپی ماه و زمین آشتی دادند. یافته های آنان نشان می دهد که برخورد تئا به زمین جوان آنقدر خشن بود که ابرِ پدید آمده از خرده های برخورد، پیش از آرام گرفتن و شکل دادن ماه، به طور کامل در هم آمیخته شده بود.

ریچارد واکر، استاد زمین شناسی در UMD و یکی از نویسندگان این پژوهش می گوید: «مشکل اینست که زمین و ماه از دیدگاه اثر انگشت های ایزوتوپی بسیار همسانند، که نشان می دهد هر دو از موادی همسان که در آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی گرد آمده بوده درست شده اند. این غافلگیرکننده است، زیرا انتظار می رود آن جرمِ هم-اندازه ی بهرام که ماه را پدید آورد بسیار متفاوت بوده باشد. پس معما اینجاست که زمین و ماه نمی بایست به این اندازه همسان باشند.»

در سال های گذشته چندین نظریه ی گوناگون درباره ی دلیل همسانی ایزوتوپی زمین و ماه ارایه شده: شاید آن برخورد یک ابر غول پیکر خاک و خرده سنگ پدید آورده بوده که کاملا با زمین در آمیخته و سپس بعدها فشرده شده و ماه را ساخته است. یا شاید تئا -به گونه ای شانسی- از دید ایزوتوپی همسان با زمین برخوردار بوده باشد و نظریه ی سوم هم می گوید شاید ماه از مواد خود زمین پدید آمده بوده نه تئا، گرچه در آن صورت برخورد می بایست برخوردی بسیار نامعمول بوده باشد.

واکر و گروهش برای یافتن یک توضیح به سراغ پدیده ی شناخته شده و بررسی شده ی دیگری رفتند که در آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی رخ داده بود. شواهد نشان می دهند که هم زمین و هم ماه پس از برخورد اصلی مواد افزوده ای گرد آورده بودند و زمین بیش از ماه از این خاک و خرده سنگ ها به دست آورد. این مواد تازه مقدار فراوانی تنگستن داشتند، ولی مقدار به نسبت کمی از آن، یک ایزوتوپ سبک تر به نام تنگستن-۱۸۲ بود. با کنار هم گذاشتن این دو مدرک، چشمداشت این خواهد بود که زمین مقداری کمتری تنگستن-۱۸۲ داشته باشد تا ماه.

و چنان چه انتظار می رفت، واکر و گروهش با مقایسه ی سنگ های ماه و زمین دریافتند که به راستی هم نسبت تنگستن-۱۸۲ در ماه بیشتر از زمین است. هرچند نکته ی کلیدی اینست که چقدر بیشتر؟ واکر می گوید: «تفاوت کوچک ولی چشمگیر میان ترکیب ایزوتوپ تنگستن ماه و زمین کاملا با مقدار متفاوت موادی که زمین و ماه در آن برخورد به دست آوردند همخوانی دارد. این بدان معناست که درست پس از شکل گیری ماه، ترکیب ایزوتوپی آن دقیقا با گوشته ی زمین یکی بوده است.»

این یافته از این اندیشه پشتیبانی می کند که توده ی مواد پدید آمده در برخورد، که بعدها ماه را تشکیل داد، می بایست پیش از فشرده و سرد شدن ماه کاملا مخلوط شده باشد. این می تواند هم دلیل همسانی کلی در اثر انگشت های ایزوتوپی و هم اندک تفاوت در تنگستن-۱۸۲ را توضیح دهد. این یافته همچنین این اندیشه ها را هم رد می کند که ساختار تئا با زمین یکسان بوده، و یا این که ماه از موادِ زمینِ پیش از برخورد درست شده است.

در هر دو مورد، بسیار بعید است که چنین همبستگی خوبی میان تنگستن-۱۸۲ و مقدار مواد گرد آمده توسط ماه و زمین پس از برخورد برقرار باشد. جزئیات بیشتر این پژوهش در پیش-نگارش آنلاینِ روز ۸ آوریل ۲۰۱۵ نشریه ی نیچر منتشر شده است.